← Ehlers-Danlos syndroom-overzicht

De genetica van Ehlers-Danlos

Het raamwerk: dertien subtypes, ongeveer twintig genen

De internationale classificatie uit 2017 ordent Ehlers-Danlos in dertien subtypes, en die indeling is nog altijd de standaard waaraan recente cohorten refereren (PMID 28306229, PMID 37813462). Voor twaalf van die dertien subtypes is een causaal gen bekend, en de classificatie stelt onomwonden dat de definitieve diagnose van alle subtypes behalve het hypermobiele type op moleculaire bevestiging berust (PMID 28306229). Het dertiende subtype, hypermobiele EDS, is verreweg het meest voorkomende en heeft anno 2026 nog steeds geen bewezen gen (PMID 41794655).

De twaalf genetisch opgehelderde subtypes zijn niet dertien variaties op één thema. Ze vallen uiteen in biologisch verschillende families, en dat onderscheid bepaalt wat een DNA-analyse kan opleveren. Er zijn de structurele collagenen zelf (type I, III en V), waar het bouwmateriaal van de matrix kapotgaat. Er zijn de fibril-organiserende eiwitten die zelf geen fibril vormen maar wel bepalen hoe fibrillen zich rangschikken, zoals tenascine-X, collageen XII en AEBP1. Er zijn de enzymen en transporters van de post-translationele modificatie, waar het collageen-gen intact is maar de rijping ervan mislukt. Er zijn de vermoedelijke transcriptionele regulatoren ZNF469 en PRDM5, al is die functie voor ZNF469 niet hard bewezen. En er is één buitenbeentje: bij periodontale EDS wordt de matrix niet slecht gebouwd maar actief afgebroken door een protease dat te vroeg aangaat (PMID 36960056). Het bredere weefselverhaal achter die families staat in pathofysiologie.

Gen, eiwit, subtype en overerving

De tabel hieronder volgt de 2017-classificatie (PMID 28306229), aangevuld met AEBP1, dat pas na 2017 een vaste plek kreeg bij klassiek-achtige EDS type 2 (PMID 37144134). Eén waarschuwing hoort erbij: de kolom met het moleculaire defect is voor een deel leerboekkennis, en de vermelde PMID dekt in verschillende rijen alleen het verband tussen gen en subtype, en niet het mechanisme zoals het hier beschreven staat. Waar een studie het mechanisme rechtstreeks onderbouwt, staat dat er expliciet bij.

Wat opvalt aan deze tabel is een convergentie. Vier verschillende genen (TNXB, COL12A1, AEBP1 en CHST14 of DSE via decorine) komen uit bij dezelfde biologische functie: het correct rangschikken van type I collageenfibrillen door eiwitten die zélf geen collageen zijn. De review over collageen XII beschrijft expliciet bewijs voor binding van collageen XII aan andere EDS-gerelateerde moleculen, waaronder decorine en tenascine-X (PMID 36936682). Dat maakt deze fibril-ordenende module een aantrekkelijk vermoedelijk aangrijpingspunt voor hEDS, maar dat vermoeden is op dit moment nadrukkelijk speculatie en zeker geen bewijs.

Waarom hypermobiele EDS als enige geen gen heeft

Het loont om precies te formuleren wat er wél en wat er níet vaststaat. Vast staat dat hEDS klinisch is gedefinieerd door de 2017-criteria en dat de moleculaire basis anno 2026 nog altijd ontbreekt. Een serumproteomics-studie uit 2026 verwoordt het onomwonden: bij afwezigheid van een gedefinieerde moleculaire basis of gevalideerde diagnostische biomarkers rust de diagnose hEDS uitsluitend op de klinische criteria van 2017 (PMID 41794655). Dezelfde constatering staat in de grote exome-cohortstudie (PMID 37813462), in de GWAS-meta-analyse (PMID 41001447) en in een Koreaanse exome-cohortstudie uit 2026 (PMID 42194846).

Er zijn drie redenen waarom het zoeken zo lang duurt, en alle drie zijn ze methodologisch van aard.

De eerste en zwaarste is cohort-misclassificatie. Een kritische review in Clinical Genetics selecteerde uit 304 publicaties er slechts elf die aan minimale kwaliteitscriteria voldeden, en concludeerde dat studies over collageenvarianten werden gehinderd door cohort-misclassificatie en de daaruit volgende gebrekkige reproduceerbaarheid (PMID 34219226). Concreet gebruikten veel oudere studies de Villefranche-terminologie, waarin “EDS type III” een veel bredere en genetisch heterogene groep omvatte dan het huidige hEDS. Een associatie die je in zo’n groep vindt, verdwijnt bij replicatie.

De tweede is dat het fenotype zelf geen scherpe grens heeft. Serumproteomics op 88 mensen met hEDS, 88 met een hypermobiliteitsspectrumstoornis en 176 controles vond 54 differentieel tot expressie gebrachte eiwitten bij hEDS en 49 bij de spectrumstoornis, maar tussen die twee groepen onderling waren er geen statistisch significante verschillen (PMID 41794655). De 2017-criteria trekken dus mogelijk een administratieve lijn dwars door één biologisch continuüm. Hier past een voorbehoud, want dit is een null-resultaat: afwezigheid van bewijs voor een verschil is nog geen bewijs van equivalentie. Als het beeld toch klopt, saboteert de case-definitie elke genetische studie, omdat casusgroep en controlegroep dan met dezelfde biologie gevuld raken. De ruimere discussie hierover staat in controverses.

De derde is dat de aanname van monogeniciteit waarschijnlijk verkeerd was. Dat wordt hieronder uitgewerkt.

Wat de sequencing-cohorten hebben opgeleverd

De meest onthullende bevinding wordt zichtbaar zodra je de sequencing-cohorten naast elkaar legt in plaats van achter elkaar.

Vijf sequencing-inspanningen uit vier onafhankelijke groepen leveren vrijwel geen overlap in gerapporteerde genen op. Bij een monogene aandoening met één gemeenschappelijk gen zou je bij deze cohortgroottes convergentie moeten zien. Dat je die niet ziet, is op zichzelf nog geen bewijs, want cohorten van 18 tot 197 personen zijn klein. Samen met de GWAS, die wél bijdragen van veelvoorkomende varianten aantoont (PMID 41001447), ontstaat echter een consistent beeld: hEDS gedraagt zich waarschijnlijk als een complexe, polygene aandoening en veel minder als een klassieke monogene collageenziekte.

Bij de studies rond machine learning past extra terughoudendheid. De auteurs rapporteren indrukwekkende odds ratio’s, maar schrijven zelf dat hun associaties onafhankelijke validatie en functionele studies vragen, en noemen hun bevindingen expliciet hypothesegenererend (PMID 41751595). Bovendien zijn hun controles intrafamiliale verwanten, wat bij een aandoening met wisselende expressie een reëel risico op misclassificatie van de controlegroep geeft. De genome-studie uit 2024 telt 18 patiënten en 7 controles (PMID 39451569), wat te klein is om varianten in HTT of MUC3A serieus als causaal te behandelen.

De GWAS-meta-analyse verdient een aparte alinea, omdat zij de vraag herformuleert. Over drie case-controlstudies met 1.815 hEDS-patiënten en 5.008 controles kwamen twee loci met genoombrede significantie naar voren, waaronder een regulatoire regio bij ACKR3, waarvan de risico-allelen enhancer-activiteit veranderen en een nieuwe bindingsplaats voor de transcriptiefactor AHR creëren (PMID 41001447). Dezelfde analyse toont significante genetische correlaties tussen hEDS en gewrichtshypermobiliteit, ME/CVS, fibromyalgie, depressie, angst, autismespectrumstoornis, migraine en gastro-intestinale aandoeningen (PMID 41001447), wat aansluit bij comorbiditeit. Twee kanttekeningen zijn hier essentieel. Dit artikel is een preprint en heeft de peer review nog niet doorstaan. En een genetische correlatie betekent gedeelde erfelijke aanleg, geen bewezen causale route. De verleiding om van de AHR-bindingsplaats door te redeneren naar microbioom en tryptofaanmetabolisme is begrijpelijk, maar die brug is zuiver hypothesevormend en op dit moment volstrekt onbewezen.

De kandidaatgenen, streng gewogen

De kandidaten die de afgelopen jaren zijn geopperd verdienen een expliciet oordeel, juist omdat ze in de supplementensfeer met veel meer stelligheid circuleren dan de literatuur toestaat.

TNXB-haploinsufficiëntie. De redenering is verleidelijk: biallelisch verlies van TNXB geeft klassiek-achtige EDS type 1, dus zou monoallelisch verlies een mildere hypermobiliteit kunnen geven. De kritische review is hier stellig terughoudend en stelt dat de rol van de beschreven varianten in tenascine-X en LZTS1 bij de meerderheid van de hEDS-gevallen nog aangetoond moet worden (PMID 34219226). Het sterkste tegenargument bestaat wel degelijk: van de patiënten met 21-hydroxylase-deficiënte congenitale bijnierhyperplasie ontwikkelt ongeveer 15 procent CAH-X, een bindweefseldysplasie van het hypermobiele type die ontstaat doordat het genetische defect naast CYP21A2 ook het aangrenzende TNXB raakt (PMID 36833192). Dat toont aan dat dosisverlies van TNXB hypermobiliteit kán geven, maar het toont niet aan dat dit de hEDS-populatie in het algemeen verklaart, want die patiënten hebben per definitie ook een bijnierdefect en reguliere hEDS-cohorten laten geen TNXB-verrijking zien (PMID 34219226). Het verdedigbare oordeel is dat TNXB-haploinsufficiëntie een reëel maar zeldzaam mechanisme is dat hooguit een kleine minderheid verklaart.

LZTS1. Genoemd in dezelfde zin van de kritische review als TNXB, met hetzelfde verdict: nog aan te tonen (PMID 34219226). Replicatiestudies ontbreken. Behandel dit als een historische lead zonder actueel bewijs.

Het kallikreïne-cluster, met name KLK15. Dit is inhoudelijk het meest overtuigende monogene spoor dat er ligt, en de volgorde van de bewijsvoering klopt: een missense-variant KLK15 p.Gly226Asp die in twee families meesegregeerde, een burden-analyse op 197 sporadische patiënten met verrijking binnen de kallikreïne-genfamilie, en een knock-in muis die structurele en functionele bindweefseldefecten in meerdere orgaansystemen vertoonde (PMID 38947032). Twee kanttekeningen blijven staan. Dit werk is een preprint zonder peer review, en één variant in twee families verklaart hooguit een fractie van de hEDS-populatie. De studie zelf claimt dan ook geen algemene verklaring.

Collageengenen bij hEDS. De collageenvarianten die in oude hEDS-cohorten werden gerapporteerd zijn precies de bevindingen die door cohort-misclassificatie zijn besmet en die niet repliceerden (PMID 34219226). Wanneer bij iemand met een hEDS-fenotype een pathogene COL5A1- of COL3A1-variant wordt gevonden, luidt de juiste conclusie dat de klinische classificatie hEDS onjuist was en dat het klassieke of vasculaire EDS betreft, en zeker niet dat “het hEDS-gen” gevonden is.

Multisysteem-kandidaten zoals HLA, mitochondriale genen en CD44, ITIH2 en ADAM21. Biologisch niet onzinnig, en tot op heden door geen enkele onafhankelijke groep gerepliceerd (PMID 39451569, PMID 41751595, PMID 42194846).

Hereditaire alfa-tryptasemie: een hypothese die is verzwakt

Dit is de casus waar overclaiming het hardst is misgegaan, en waar de vroege literatuur veel enthousiaster is dan de late.

Wat vaststaat: hereditaire alfa-tryptasemie is een autosomaal dominant trait dat wordt veroorzaakt door duplicaties of triplicaties van het TPSAB1-gen. Het seminale artikel in Nature Genetics identificeerde deze kiembaan-duplicaties in 35 families en toonde een gen-doseringseffect aan op de basale serumtryptase (PMID 27749843, PMID 30007465). Het trait komt voor bij ongeveer 5 tot 7 procent van de westerse bevolking (PMID 35287299), wat het een veelvoorkomende variant maakt en geen zeldzame ziekte. Datzelfde artikel uit 2016 legde een verband met prikkelbaredarmklachten, huidklachten, bindweefselafwijkingen en dysautonomie (PMID 27749843), en daarmee was het frame gezet dat in de patiëntengemeenschap tot vandaag rondgaat: hEDS plus POTS plus mestcelactivatie zou verklaard worden door alfa-tryptasemie.

Dat frame is daarna langs drie onafhankelijke lijnen afgebroken. Een studie die het trait opzocht in een willekeurige biorepository-populatie in plaats van in een verwezen kliniek vond een prevalentie van 7,5 procent, in dezelfde orde van grootte als in de algemene bevolking, en constateerde geen verschil in klinische symptomatologie of medische voorgeschiedenis tussen dragers en controles (PMID 34174297). Een genotyperingsstudie bij 132 mensen met een hypermobiliteitsspectrumstoornis, 78 met hEDS en 56 met axiale skeletafwijkingen concludeerde dat de prevalentie van het trait bij hypermobiliteitsstoornissen niet verhoogd is (PMID 35287299). En Jonathan Lyons, eerste auteur van het oorspronkelijke Nature Genetics-artikel, kwam in 2025 zelf terug op die associatie en stelde vast dat eerder aangenomen verbanden met congenitale hypermobiliteit en POTS ontbreken; hij herpositioneert het trait als een veelvoorkomende genetische modificator van mestcel-gemedieerde reacties (PMID 39741374). Een systematische review vond bovendien nul studies die dit verband met strikte diagnostische criteria onderzochten (PMID 40185471), wat een bewijslacune is en geen weerlegging.

De verdedigbare positie luidt daarmee als volgt. Hereditaire alfa-tryptasemie is een echt, veelvoorkomend, dominant overervend trait dat de basale serumtryptase verhoogt en de ernst van mestcelreacties moduleert. Er is geen aanwijzing dat het hypermobiliteit veroorzaakt, en het is zelfs niet oververtegenwoordigd bij hEDS (PMID 35287299, PMID 39741374). Binnen een hypermobiele populatie hangt het trait wel samen met een specifiek symptoompatroon, waarbij slikklachten en het behouden van melkgebit significant geassocieerd waren (PMID 35287299); die associaties zijn interessant maar bescheiden en vragen replicatie. Wie het trait vindt, heeft de hypermobiliteit daarmee niet verklaard. De bredere mestcel-discussie staat in mcas en mestcellen, de POTS-kant in dysautonomie.

Dominant is iets anders dan dominant-negatief

Het patroon in vogelvlucht is dat subtypes die het structurele collageen zelf raken overwegend dominant zijn, terwijl vrijwel alle subtypes die een modificerend enzym of een matrix-organiserend eiwit raken recessief zijn (PMID 28306229). De logica daarachter loopt in de praktijk vaak door elkaar.

Dominantie ontstaat langs twee verschillende routes. De eerste is werkelijk dominant-negatief: één afwijkende keten wordt in een trippelhelix van drie ingebouwd en bederft het hele molecuul. Dat geldt voor de glycine-substituties in COL3A1, die aantoonbaar een ernstiger beloop geven dan de varianten die tot haploinsufficiëntie leiden (PMID 25758994), en voor de exon 6 skipping in COL1A1 en COL1A2 (PMID 42353838). De tweede route is dosisgevoelige haploinsufficiëntie, waarbij er geen defecte keten is maar gewoon te weinig eiwit. COL5A1 werkt zo, en COL3A1-null-varianten ook, met een afgezwakt vasculair beloop tot gevolg (PMID 42144331). Recessiviteit ontstaat waar de helft van de functie wél volstaat, wat opgaat voor vrijwel alle enzymen en, instructief genoeg, ook voor COL1A2 bij cardiac-valvulaire EDS, een structureel collageen dat tóch recessief is (PMID 41937885).

Over penetrantie in cijfers is de literatuur opvallend arm, en dat is een eerlijke lacune. Wat wel duidelijk uit de casuïstiek naar voren komt, is een aanzienlijke variabele expressiviteit: dezelfde homozygote COL1A1-variant geeft in verschillende families een ernstspectrum dat loopt van een neonataal beeld met ademnood en fracturen tot een mild, klassiek-EDS-achtig beeld (PMID 42353838). Hetzelfde genotype voorspelt de ernst bij de volgende drager in een familie dus slecht.

Wanneer klinisch genetische diagnostiek iets oplevert

De indicatie voor genetisch onderzoek en de interpretatie van de uitslag horen bij een arts of klinisch geneticus. Wat de literatuur wel laat zien, is waar zo’n uitslag het beleid daadwerkelijk verandert.

Vasculaire EDS is het belangrijkste voorbeeld. Een pathogene COL3A1-variant verandert de hele opvolging, want in een cohort van 215 moleculair bevestigde patiënten lag de mediane leeftijd bij de eerste majeure complicatie op 29 jaar, waarvan 48 procent een arteriële en 24 procent een digestieve ruptuur betrof (PMID 25758994). De ernst is geen theorie, want er is een casus beschreven van fatale aortaruptuur bij een voldragen zwangerschap waarbij de diagnose pas postmortem genetisch werd gesteld (PMID 42092737). Ook bij klassiek-achtige EDS door tenascine-X-deficiëntie verandert de uitslag de veiligheid van ingrepen: een internationale casusserie van vijftien patiënten beschreef tien spontane gastro-intestinale perforaties en drie iatrogene tracheale rupturen, en adviseert expliciet waakzaamheid bij intubatie en endoscopische interventies (PMID 39807789). Die serie is geselecteerd op de complicatie, dus de aantallen zijn nadrukkelijk geen risicoschatting. Bij AEBP1-gerelateerde klassiek-achtige EDS type 2 concluderen de auteurs dat cardiovasculaire surveillance gerechtvaardigd lijkt (PMID 37144134). In een cohort van elf patiënten stuurde de moleculaire diagnose het surveillancebeleid per subtype, van cardiologische monitoring bij cardiac-valvulaire EDS tot vroege oogheelkundige interventie bij brittle cornea syndrome (PMID 41937885). En bij een complex beeld helpt breed sequencen om vasculaire EDS en Loeys-Dietz van elkaar te onderscheiden, wat klinisch relevant is omdat Loeys-Dietz om agressievere aorta-surveillance vraagt (PMID 37813462). De alarmsignalen die zo’n traject in gang zetten, staan in rode vlaggen.

Bij een klinisch zuiver hEDS-beeld ligt het anders. Een gentest kan de diagnose principieel niet bevestigen, omdat er geen gen is om op te testen (PMID 41794655). De enige zinvolle rol van sequencing is dan uitsluiting: nagaan of er in werkelijkheid een vasculair, klassiek, klassiek-achtig of Loeys-Dietz-beeld onder schuilt (PMID 37813462). Dat is een waardevolle maar negatieve rol, en die framing hoort vóór de bloedafname op tafel te liggen. Een normale uitslag maakt de bekende ernstige subtypes zeer onwaarschijnlijk, al sluit geen enkel panel elke variantvorm uit, omdat diep-intronische varianten en kopieaantalverliezen in TNXB buiten het bereik van zo’n test vallen (PMID 41917426, PMID 36833192). Zo’n uitslag doet hoe dan ook niets af aan de realiteit van de klachten.

Een bijkomend probleem is dat de exome-cohortstudie expliciet meerdere varianten van onzekere betekenis vond in genen die met EDS, Loeys-Dietz en erfelijke thoracale aorta-aandoeningen samenhangen (PMID 37813462). Een COL3A1-variant van onzekere betekenis bij iemand met hypermobiliteit is dus een veelvoorkomend en angstaanjagend resultaat dat op zichzelf geen diagnose vasculaire EDS rechtvaardigt. Segregatieanalyse binnen de familie en functionele analyse zijn nodig voordat zo’n variant klinisch gewicht krijgt.

Wat een consumenten-DNA-test hier structureel niet kan zien

Dit is het punt waarop de meeste overclaiming ontstaat, en het is technisch van aard. De klinisch relevante EDS-genetica bestaat vrijwel volledig uit variantvormen die consumenten-genotyperingsarrays van nature niet lezen: zeldzame missense- en nonsense-varianten, splice-varianten, diep-intronische varianten, kopieaantalveranderingen en pseudogeen-recombinaties.

Drie concrete vallen illustreren dat. TNXB ligt in de RCCX-module naast het bijna identieke pseudogen TNXA, en die twee ondergaan non-allelische homologe recombinatie; in een Japans cohort werden bij meer dan 75 procent van de patiënten van TNXA afgeleide varianten aangetroffen, en een veelvoorkomend TNXA-allel kan een echt kopieaantalverlies in TNXB zelfs maskeren bij digitale PCR of MLPA (PMID 37712068, PMID 36833192). Long-read sequencing lijkt voor deze regio betrouwbaarder (PMID 42021388). Diep-intronische varianten vallen buiten het bereik van elke exoom- of paneltest die alleen exonen en flankerende splice-sites leest, zoals de COL5A1-variant die via een minigene-assay aantoonbaar een pseudo-exon inbouwt (PMID 41917426). En alfa-tryptasemie is een kopieaantalvariant die met digitale droplet-PCR wordt bepaald (PMID 34174297), waarover een gewone SNP-uitdraai niets zinnigs zegt.

De conclusie is streng maar helder: een commerciële DNA-test kan een Ehlers-Danlos-diagnose noch stellen noch uitsluiten. Wie een EDS-vraag serieus wil beantwoorden, is aangewezen op klinische diagnostiek via een arts, met een daarvoor ontworpen panel en bij TNXB en TPSAB1 zelfs met speciale technieken. Het bredere ziektebeeld staat in overzicht.

Kernbronnen

• Malfait F et al. (2017). The 2017 international classification of the Ehlers-Danlos syndromes. Am J Med Genet C Semin Med Genet. PMID 28306229.
• Hypermobile Ehlers-Danlos syndrome: a review and a critical appraisal of published genetic research to date (2022). Clin Genet. PMID 34219226.
• Genetic complexity of diagnostically unresolved Ehlers-Danlos syndrome (2024). J Med Genet. PMID 37813462.
• Complex genetics and regulatory drivers of hypermobile Ehlers-Danlos syndrome: insights from GWAS meta-analysis (2025). medRxiv, preprint. PMID 41001447.
• Variants in the kallikrein gene family and hypermobile Ehlers-Danlos syndrome (2024). Research Square, preprint. PMID 38947032.
• Proximity extension assay-based serum proteomic profiling in hEDS and hypermobility spectrum disorders (2026). Clin Proteomics. PMID 41794655.
• Multi-system genetic architecture of hypermobile Ehlers-Danlos syndrome (2026). Genes. PMID 41751595.
• Genetic causes and ankle instability in hypermobile Ehlers-Danlos syndrome (2026). J Clin Med. PMID 42194846.
• Decoding the genetic basis of mast cell hypersensitivity and infection risk in hEDS (2024). Curr Issues Mol Biol. PMID 39451569.
• Clinical and molecular features of 11 patients with different subtypes of Ehlers-Danlos syndrome (2026). Mol Syndromol. PMID 41937885.
• Tenascin-X deficiency causing classical-like EDS type 1 is a significant risk factor of gastrointestinal and tracheal ruptures (2025). Clin Transl Gastroenterol. PMID 39807789.
• Clinical and molecular delineation of classical-like Ehlers-Danlos syndrome through NGS-based screening (2023). Front Genet. PMID 37712068.
• Pseudogene TNXA variants may interfere with the genetic testing of CAH-X (2023). Genes. PMID 36833192.
• Diagnosing CAH-X syndrome by long-read sequencing (2026). Orphanet J Rare Dis. PMID 42021388.
• Case report: two individuals with AEBP1-related classical-like EDS: further clinical characterisation and description (2023). Front Genet. PMID 37144134.
• Degradation of collagen I by activated C1s in periodontal Ehlers-Danlos syndrome (2023). Front Immunol. PMID 36960056.
• Collagen XII mediated cellular and extracellular mechanisms in development, regeneration, and disease (2023). Front Cell Dev Biol. PMID 36936682.
• A novel deep intronic COL5A1 variant in an Ehlers-Danlos syndrome family (2026). Sci Rep. PMID 41917426.
• A homozygous missense COL1A1 variant causing arthrochalasia-like Ehlers-Danlos syndrome (2026). Genes. PMID 42353838.
• Frank M et al. (2015). The type of variants at the COL3A1 gene associates with the phenotype and severity of vascular Ehlers-Danlos syndrome. Eur J Hum Genet. PMID 25758994.
• Asymptomatic pulmonary involvement as initial presentation of vascular EDS with a novel COL3A1 frameshift variant (2026). Intern Med. PMID 42144331.
• Hara T et al. (2026). Zinc transporter ZIP13 in mesenchymal tissues: from intracellular metal distribution to systemic homeostasis. J Oral Biosci. PMID 42361527.
• Fatal aortic rupture at term pregnancy caused by vascular Ehlers-Danlos syndrome (2026). J Obstet Gynaecol Res. PMID 42092737.
• Dwarfism with joint laxity in Friesian horses is associated with a splice site mutation in B4GALT7 (2016). BMC Genomics. PMID 27793082.
• Lyons JJ et al. (2016). Elevated basal serum tryptase identifies a multisystem disorder associated with increased TPSAB1 copy number. Nat Genet. PMID 27749843.
• Hereditary alpha tryptasemia: genotyping and associated clinical features (2018). Immunol Allergy Clin North Am. PMID 30007465.
• Hereditary alpha tryptasemia is not associated with specific clinical phenotypes (2022). J Allergy Clin Immunol. PMID 34174297.
• Hereditary alpha-tryptasemia modifies clinical phenotypes among individuals with congenital hypermobility disorders (2022). HGG Adv. PMID 35287299.
• Appraisal of the evidence linking hereditary alpha-tryptasemia with mast cell disorders, hypermobility and dysautonomia (2025). Allergy Asthma Proc. PMID 39741374.
• Prevalence of mast cell activation disorders and hereditary alpha tryptasemia among patients with POTS and EDS: a systematic review (2025). Ann Allergy Asthma Immunol. PMID 40185471.